GujaratStorySurat

એ દિવસે હું મારી પીંછીમાંથી નદી વહેવડાવી શકી હોત તો….. : કૃતિ દયાળા

સુરતમાં તક્ષશિલા આર્કેડમાં લાગેલી ભયાનક આગમાં 23 માસૂમોનાં કમકમાટીભર્યા મોત થયા હતા.જેમાં માં-બાપે તેમના વહાલસોયા ખોવાનું દુઃખ આપણે જાણી શકીએ કે કેટલું હશે. અનેક આશાઓ લઈને ક્લાસમાં ભણવા ગયેલા એ બાળકો પાછા ન આવી શક્યા. એમને જો કંઈક કહેવાનો એક મોકો મળ્યો હોત તો શું કહ્યું હોત! વાંચો…

કોરો કૅનવાસ જોઉં ને ત્યારે ક્યાંક હું એટલે કે કૃતિ દયાળા એમાં જાંબુડિયું ઝાડ દોરતી, લાલ-પીળાં ફૂલો, ક્યાંક રસ્તો અને ક્યાંક ઘટાદાર વૃક્ષ નીચેનું ઘર દોરતી પણ મારી ફૅવરિટ તો હતી નદી.  ધોધના રૂપે પર્વત પરથી ઊતરતી નદી, ક્યારેક પુલ નીચેથી ચુપચાપ પસાર થતી નદી… મારી પીંછી ધારે તે ધારે તેટલું પાણી વહેવડાવી દેતી. તે દિવસે તક્ષશીલા આર્કેડમાં આવેલા મારા કોચિંગ ક્લાસની દીવાલ પર લાગેલાં એક પણ ચિત્રમાંથી નદી વહી શકી નહોતી. મારી પાસે પીંછી તો હતી પણ હું નદી વહેવડાવી શકી નહોતી અને કાગળના પેઠે અમે સળગી ગયા હતા.

એ સમયે મારી દોરેલી નદી પર આશા નહોતી, મારી આશા તો ટકેલી હતી ફાયર બ્રિગેડનાં પાણી પર. આગ અમને આંબી ગઈ ત્યાં સુધી પાણી અમારા સુધી પહોંચાડવામાં ફાયર બ્રિગેડ નિષ્ફળ જ નીવડ્યું હતું. આગ લાગી ત્યારે મેં બે જ વ્યક્તિને યાદ કરી હતી. ભગવાન અને પપ્પા.. ભગવાન આવ્યા નહીં ને પપ્પા પહોંચી શક્યા નહીં. મેં પપ્પાને ફોન કર્યો પપ્પા! જલદી આવો. અહીંયાં આગ લાગી છે.

તમે મને બચાવી લો. પોતાનું સંતાન મોતના મુખ પાસે ઊભું હોય તો મમ્મી-પપ્પાનો જીવ અધ્ધર તો થઈ જ જાય ને! મારી વાત સાંભળીને પપ્પા હેબતાઈ ગયા હશે છતાં હું ગભરાઈ ન જાઉં એટલે કહ્યું બેટા! ગભરાતી નહીં. બહાર નીકળવાની કોશિશ કર. બહાર નીકળી જા..

એમણે આટલું કહ્યું ને મારામાં હિંમત આવી ગઈ હતી પણ આગમાંથી હેમખેમ બચવાનું સહેલું ન હતું. હું બચવા માટેના રસ્તા શોધવા લાગી પણ આગ વિકરાળ હતી કે બચવાનો રસ્તો હતો જ નહીં. ફક્ત એક જ રસ્તો હતો  તે હતો મોતના મુખમાં જવાનો રસ્તો. મારા કેટલાક મિત્રો જીવ બચાવવા બારીમાંથી કૂદી પડ્યા હતા. મને પણ કૂદી જવાની ઇચ્છા થઈ હતી. નીચેથી લોકોના અવાજો સંભળાતા હતા. હું છલાંગ લગાવીશ તો કોઈ ને કોઈ મને ઝીલી જ લેશે એવું મેં વિચાર્યું હતું પણ હું બારી સુધી પહોંચું એ પહેલાં જ આગ મારા સુધી પહોંચી ગઈ.. હું આગની જ્વાળાઓમાં સપડાઈ ગઈ.

Back to top button